ഇരുപത്തഞ്ചു വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയിരിക്കുന്നു. എന്നിട്ടും 2001 സെപ്റ്റംബർ 11 ഇന്നലെ നടന്നതുപോലെ എന്റെ ഓർമ്മയിൽ തെളിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു.
അന്ന് രാവിലെ ഞാൻ ന്യൂയോർക്ക് സംസ്ഥാന തലസ്ഥാനമായ ആൽബനിയിൽ ഒരു പരിശീലന പരിപാടിയിൽ പങ്കെടുക്കുകയായിരുന്നു. ന്യൂയോർക്ക് സ്റ്റേറ്റ് ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റ് ഓഫ് കറക്ഷണൽ സർവീസസിൽ എന്നോടൊപ്പം ജോലി ചെയ്തിരുന്ന മറ്റു Hub Inmate Records Coordinators-ഉം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് ന്യൂയോർക്ക് സിറ്റിയിലെ വേൾഡ് ട്രേഡ് സെന്ററിന്റെ ഇരട്ട ഗോപുരങ്ങളിൽ വിമാനങ്ങൾ ഇടിച്ചുകയറിയെന്ന വാർത്ത എത്തിത്തുടങ്ങിയത്.
ആദ്യമൊന്നും എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് ഞങ്ങളിൽ ആർക്കും വ്യക്തമായിരുന്നില്ല. ചെറിയ ചെറിയ വിവരങ്ങളാണ് വന്നുകൊണ്ടിരുന്നത്. എന്നാൽ നിമിഷങ്ങൾ കഴിയുന്തോറും സംഭവത്തിന്റെ ഭീകരത ഞങ്ങളുടെ മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞുവന്നു. മുറിയിലാകെ ഞെട്ടലും ആശങ്കയും നിറഞ്ഞു.
പരിശീലന പരിപാടി ഉടൻതന്നെ റദ്ദാക്കി. എല്ലാവരോടും വീടുകളിലേക്ക് മടങ്ങാൻ നിർദേശിച്ചു.
അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നവരിൽ ന്യൂയോർക്ക് സിറ്റിയിലേക്ക് മടങ്ങേണ്ടിയിരുന്നത് ഞാൻ മാത്രമായിരുന്നു.
സാഹചര്യം ശാന്തമാകുന്നതുവരെ ആൽബനിയിൽ തന്നെ തുടരുന്നതാണ് നല്ലതെന്ന് സെൻട്രൽ ഓഫീസിലെ മേലുദ്യോഗസ്ഥർ സ്നേഹപൂർവം ഉപദേശിച്ചു. അവരുടെ ആശങ്കയ്ക്ക് വ്യക്തമായ കാരണമുണ്ടായിരുന്നു. ന്യൂയോർക്ക് നഗരം ആക്രമിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണ്. യാത്രാസൗകര്യങ്ങൾ താറുമാറായി. അടുത്തതായി എന്തു സംഭവിക്കുമെന്നുപോലും ആർക്കും അറിയില്ല.
പക്ഷേ, അവിടെ തുടരാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.
എന്റെ മനസ്സുനിറയെ വീട്ടിലുള്ള കുടുംബമായിരുന്നു. എങ്ങനെയെങ്കിലും അവരുടെ അടുത്തെത്തണം എന്നൊരു ചിന്ത മാത്രമേ അപ്പോൾ എനിക്കുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
പൊതുഗതാഗത സംവിധാനങ്ങൾ മിക്കവാറും നിലച്ചിരുന്നതിനാൽ ന്യൂയോർക്ക് സിറ്റിയിലേക്കുള്ള മടക്കയാത്ര വളരെ പ്രയാസകരമായിരുന്നു. എന്റെ സഹപ്രവർത്തകർ എന്നെക്കുറിച്ച് ഏറെ ആശങ്കപ്പെട്ടു. സുരക്ഷിതമായി വീട്ടിലെത്താൻ അവർ എനിക്കുവേണ്ടി പ്രാർത്ഥിച്ചു.
അവരുടെ സ്നേഹവും കരുതലും ഇന്നും ഞാൻ മറന്നിട്ടില്ല.
ഇന്ന്, ഇരുപത്തഞ്ചു വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം, അന്നത്തെ എന്റെ സഹപ്രവർത്തകയായ Susie Jean ആ ദിവസം വീണ്ടും എന്നെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. ആൽബനിയിൽനിന്ന് ന്യൂയോർക്ക് സിറ്റിയിലേക്ക് ഞാൻ മടങ്ങിപ്പോയപ്പോൾ എന്നെക്കുറിച്ച് താൻ എത്രമാത്രം ആശങ്കപ്പെട്ടിരുന്നുവെന്ന് അവൾ പറഞ്ഞു.
ആ വാക്കുകൾ എന്നെ വീണ്ടും ആ ദിവസത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി—ആ ഭയം, അനിശ്ചിതത്വം, കുടുംബത്തിന്റെ അടുത്തെത്താനുള്ള വെമ്പൽ, എല്ലാം വീണ്ടും മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി.
ഒരു കുടിയേറ്റക്കാരന്റെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയ ചിന്ത
ആ ദിവസത്തെ മറ്റൊരു വികാരവും ഇന്നുവരെ എന്നെ വിട്ടുപോയിട്ടില്ല.
ഒരു കുടിയേറ്റക്കാരനായ എനിക്ക്, മനസ്സിന്റെ ഏതോ കോണിൽ വിശദീകരിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ള ഒരു വേദന തോന്നി.
ഞാൻ ഒരു തെറ്റും ചെയ്തിട്ടില്ല. അമേരിക്കയിലേക്ക് കുടിയേറിയ ലക്ഷക്കണക്കിന് ആളുകൾക്കും ആ കുറ്റകൃത്യവുമായി യാതൊരു ബന്ധവുമില്ലെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു.
എന്നിരുന്നാലും, ഈ രാജ്യത്തേക്ക് പ്രവേശിക്കാൻ അവസരം ലഭിച്ച ചിലരാണ് ഇത്ര ഭീകരമായ കുറ്റകൃത്യം ചെയ്തതെന്ന ചിന്ത എന്നെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിച്ചു.
അമേരിക്ക എന്നെപ്പോലെയുള്ള കുടിയേറ്റക്കാരെ സ്വീകരിച്ചു. അധ്വാനിക്കാനും കുടുംബത്തെ വളർത്താനും നല്ലൊരു ഭാവി കെട്ടിപ്പടുക്കാനും American Dream പിന്തുടരാനും ഈ രാജ്യം ഞങ്ങൾക്ക് അവസരം നൽകി.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ സെപ്റ്റംബർ 11-ലെ ആക്രമണം നിരപരാധികളായ മനുഷ്യർക്കെതിരെയും ഒരു രാജ്യത്തിനെതിരെയും നടന്ന ആക്രമണം മാത്രമായല്ല അന്ന് എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടത്.
ഞങ്ങളെ വിശ്വസിച്ച് സ്വീകരിച്ച ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ വിശ്വാസത്തോടുള്ള ക്രൂരമായ വഞ്ചനയായും അത് എനിക്ക് തോന്നി.
എന്നിട്ടും അമേരിക്കയിലുള്ള വിശ്വാസം
ഇരുപത്തഞ്ചു വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറവും അമേരിക്കയുടെ വാഗ്ദാനത്തിൽ എനിക്കുള്ള വിശ്വാസം കുറഞ്ഞിട്ടില്ല.
ഈ രാജ്യം നൽകിയ അവസരങ്ങളുടെ ഗുണഭോക്താക്കളാണ് ഞാനും എന്റെ കുടുംബവും.
സ്വപ്നം കാണാനും, അധ്വാനിക്കാനും, മുന്നേറാനും, ഈ രാജ്യത്തിന്റെ വലിയ കഥയുടെ ഒരു ചെറിയ ഭാഗമാകാനും അമേരിക്ക ഞങ്ങൾക്ക് അവസരം നൽകി.
ആ ഭീകരദിനത്തിൽ സംഭവിച്ചതൊന്നും ഈ രാജ്യത്തോടുള്ള എന്റെ നന്ദിയെയോ അതിന്റെ അടിസ്ഥാന മൂല്യങ്ങളിലുള്ള എന്റെ വിശ്വാസത്തെയോ ഇല്ലാതാക്കിയിട്ടില്ല.
ഈ ദുഃഖസ്മരണയുടെ ഇരുപത്തഞ്ചാം വാർഷികത്തിൽ ജീവൻ നഷ്ടപ്പെട്ട ഏകദേശം മൂവായിരം പേരെ ഞാൻ ആദരവോടെ ഓർക്കുന്നു.
ഒരിക്കലും പഴയതുപോലെയാകാത്ത കുടുംബങ്ങളെ ഓർക്കുന്നു.
മറ്റുള്ളവർ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ അപകടത്തിൽനിന്ന് ഓടിമാറുമ്പോൾ, മറ്റുള്ളവരെ രക്ഷിക്കാനായി അപകടത്തിലേക്ക് ഓടിച്ചെന്ന അഗ്നിശമന സേനാംഗങ്ങളെയും പോലീസുകാരെയും മറ്റു രക്ഷാപ്രവർത്തകരെയും ഓർക്കുന്നു.
ആ ഇരുണ്ട ദിവസത്തിനുശേഷം അമേരിക്കയിൽ കണ്ട സ്നേഹത്തിന്റെയും ധൈര്യത്തിന്റെയും പരസ്പര സഹായത്തിന്റെയും ഐക്യത്തിന്റെയും എണ്ണമറ്റ നിമിഷങ്ങളെയും ഓർക്കുന്നു.
നന്ദിയോടെ, ഉത്തരവാദിത്വത്തോടെ
ഈ വാർഷികത്തിൽ ഞാനും എന്റെ കുടുംബവും ഒരു പ്രതിജ്ഞ കൂടി പുതുക്കുകയാണ്.
ഈ രാജ്യം ഞങ്ങൾക്ക് നൽകിയ അവസരങ്ങളെ ഒരിക്കലും നിസ്സാരമായി കാണില്ല.
നന്ദിയോടെയും ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള പൗരന്മാരായും മറ്റുള്ളവരെ സഹായിച്ചുകൊണ്ടും ഞങ്ങൾക്ക് കഴിയുന്ന വിധത്തിൽ ഈ രാജ്യത്തെ സേവിച്ചുകൊണ്ടും ആ കടപ്പാട് പ്രകടിപ്പിക്കാൻ ഞങ്ങൾ ശ്രമിക്കും.
സ്വാതന്ത്ര്യം, അവസരം, മനുഷ്യന്റെ അന്തസ്സ്—അമേരിക്ക ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്ന ഈ മൂല്യങ്ങളെ ഞങ്ങൾ എന്നും വിലമതിക്കും.
സെപ്റ്റംബർ 11 നമ്മൾ ഒരിക്കലും മറക്കാത്ത ദിവസമാണ്.
എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അത് മറ്റൊന്നു കൂടി പഠിപ്പിച്ച ദിവസമാണ്:
അമേരിക്ക എനിക്ക് നൽകിയ അവസരങ്ങളോടുള്ള നന്ദി കൂടുതൽ ആഴത്തിലാക്കിയ ദിവസം.
ഈ രാജ്യത്തിന്റെ വാഗ്ദാനങ്ങളെ ഒരിക്കലും നിസ്സാരമായി കാണരുതെന്ന് എന്നെ ഓർമ്മിപ്പിച്ച ദിവസം.
— വർഗീസ് പ്ലാമൂട്ടിൽ
